Kierownicy Białowieży

KIEROWNICY BIAŁOWIEŻY

(Zebrane i przygotowane przez hm. Ludwika Żabickiego we wrześniu 2006 r.)

Phm Stanisław Rożmiej. Ostatni, do dziś pełniący tę powinną i odpowiedzialną funkcję kierownika Ośrodka przejętą w 1996 roku jest phm. Stanisław Rożmiej.

Urodzony w Hamtramck, w wieku 8 laty wstępuje do gromady zuchowej „Polskich Górali”. Zdobył wszystkie 3 gwiazdki i w lipcu 1967 roku zostaje pasowany na harcerza. Dostaje przydział do 8 MDH im. Zawiszy Czarnego. W rok później składa przyrzeczenie harcerskie i kolejno zdobywa wszystkie młodzieżowe stopnie harcerskie od młodzika do ćwika.

Po odbytym Kursie Podharcmistrzowskim, w 1983 roku zostaje mianowany podharcmistrzem.

Od 1970 dh. Stasiowi powierzano funkcje z których zawsze wywiązywał się jak najlepiej.

Był wodzem zuchowym. Przez 4 Akcje Letnie był z-pcą Komendanta Obozu, a raz pełniącym obowiązki Komendanta Obozu.

Od 1983 – 1986 pełni funkcję drużynowego 22 MDH im Mikołaja Kopernika, a od 1985 – 1992 jest skarbnikiem Okręgu ZHP – USA.

W 1988 na Światowym Zlocie w Rising Sun – Maryland pełni funkcje instruktora do pomocy w podobozie Kresy.

Od 1988 r. jeszcze dwukrotnie jest z-pcą Komendanta Obozu w Białowieży.

1988 – 1996 Obozy, wycieczki harcerskie i wędrownicze. Pomoc w sprawach technicznych w ramach funkcji kwatermistrza. Instruktor do pomocy.

Od 1989 członek Komisji na stopnie, a od 1989 do dziś członek Komisji Rewizyjnej ZHP – USA lub Obwodu ZHP na stan Michigan..

Od 1998 czł. Komisji Rozbudowy Białowieży, a od 1996 do dziś – kierownik Ośrodka Białowieża

Phm. Jan Gazdajka. Następnym i jak dotychczas najdłużej pełniącym funkcję kierownika Ośrodka „Białowieża”, bo od 1982 do 1996 roku jest phm. Jan Gazdajka. Jako 11 letni chłopiec składa przyrzeczenie harcerskie w 1960 roku, ukoronowane w 1973 r. nominacją na podharcmistrza. Od czasu złożenia przyrzeczenia aż do chwili obecnej dh. Janek jest wciąż związany z organizacją i ruchem harcerskim. Mimo przekazania funkcji kierownika Ośrodka „Białowieża” , jest on z tym Ośrodkiem związany do dziś, ciągle oddając nieocenione przysługi.

Dh Wiktor Kaczmarek. Mimo, iż z harcerstwem polskim dh Wiktor zetknął się już we wczesnych latach swego życia – aktywnie ze Związkiem Harcerstwa Polskiego zaczął pracować dopiero po ukończeniu Seminarium Nauczycielskiego, którą to pracę i tak mu przerwała Druga Wojna Światowa. Z ruchem harcerskim spotyka się trochę ponownie w Niemczech po wyzwoleniu, a w Stanach Zjednoczonych w 1968 roku, zostając członkiem Klubu „Białowieża”. W roku 1973 zostaje kierownikiem Ośrodka. Funkcję tę pełni bez przerwy do roku 1982. Dh Kaczmarek zmarł 17 stycznia 1992 roku.

Dh. Jan Tompor. Dha Jana Tompora do pracy na Białowieży wciągają dh. Piotr Gazdajka i dh. Stefan Jankowski. Niestety nic nie wiemy o jego jakiejkolwiek przynależności do organizacji harcerskiej, tym bardziej, że był on urodzonym w Stanach Zjednoczonych a nie przyjezdnym z Polski. Niemniej w latach 1970 – 1973 był bardzo aktywnym i wydajnym kierownikiem Białowieży. Po jego odejściu, wszelki kontakt zerwał z harcerstwem i od tego czasu nic nie wiemy o dalszych jego losach i życiu.

Dz. H. Stanisław Strzałkowski. Już jako 10 letni harcerz pełni funkcję przybocznego w drużynie harcerskiej. Na skutek służby wojskowej, dh. Stanisław traci kontakt z harcerstwem, który dopiero uaktywnia po przybyciu do Detroit. W 1959 włącza się do pracy na naszym terenie, pomagając ułożyć i uchwalić Statut Obwodu. W Zarządzie Obwodu pełni funkcję sekretarza, a w latach 1961 – 1964 przewodniczącego tego Zarządu. W latach 1969 – 70 jest kierownikiem Ośrodka „Białowieża”. Zmarł w 1998 roku.

Dz. H. Piotr Gazdajka. Dh. Piotr wstąpił do Harcerstwa w 1925 roku. Czynna służba wojskowa przerywa mu kontakt z harcerstwem. Przerwa ta trwa aż do 1955 roku. Wtedy, kiedy trzeba było nadać jakiś kierunek wychowawczy synowi Jankowi, wybiera polską szkółkę i harcerstwo. Najpierw w 1959 roku zakłada szkółkę jęz. polskiego im. Henryka Sienkiewicza, a następnie wchodzi do Zarządu Obwodu na stan Michigan, gdzie w roku 1962 pod auspicjami harcerstwa zakłada Klub „BIAŁOWIEŻA” , który przysparza ponad 30 tys. dolarów na potrzeby Ośrodka.

W 1972 zakłada grupę harcerską #172 w XI Okręgu Związku Polaków w Ameryce, czym na długie lata zabezpiecza lokal na zbiórki zuchowe, harcerskie, zebrania Obwodu i Zjazdy Okręgu ZHP – USA., oraz gwarantuje pożyczkę na spłacenie długu hipotecznego po zbudowaniu stanicy w Białowieży. W 1966 zostaje kierownikiem Terenowego Ośrodka Harcerskiego w Białowieży, piastując tę funkcję przez 3 kadencje do 1969 roku. Śmierć w 1995 roku przerywa jego działalność w Harcerstwie.

Dz.H. Aleksander Mościcki z harcerstwem polskim zetknął się w czasie okupacji niemieckiej w Polsce, kiedy jako członek Armii Krajowej przyjmował zrzuty. Po przybyciu do U.S. A. w 1953 roku styka się z ruchem harcerskim na tutejszym terenie, a w roku 1955 wchodzi do władz Zarządu Obwodu najpierw jako sekretarz, a potem jako przewodniczący, pełniąc tę funkcję 1959 – 1960. W latach 1965 – 1966 wykonywał funkcję kierownika Ośrodka. Śmierć, która go zabrała w 1978 roku przerwała aktywną działalność w harcerstwie i na Białowieży.

Dz. H. Zdzisław Jachulski z Białowieżą związał się od samego początku jej nabycia. Był jednym z tych, któremu było powierzone szukanie odpowiedniego terenu, który byłby się nadawał na ośrodek harcerski. Będąc harcerzem od dzieciństwa i uczestnikiem w 10 obozach, doskonale się orientował, jak powinien wyglądać teren, który miałby służyć harcerskiej młodzieży.

Dh. Jachulski związał się z harcerstwem na terenie Detroit od 1957 roku i to nie tylko z młodzieżą, ale i we władzach KPH i Zarządu Obwodu na stan Michigan.

Kiedy w 1962 zakupiono teren, dh. Zdzisław staje na czele Komitetu Budowy Stanicy. Stanica została wybudowana i oddana do użytku w 1964 roku. Przez 3 lata t.j. 1962 – 1965 dh. Jachulski był kierownikiem Ośrodka, a potem przez resztę swego życia troszczył się o jego rozwój. Zmarł w sierpniu 1993 roku.